M&M speelde met Karel, Pieter, Bene, Wannes, Matthias, Davy & Bart.

2 – 9 is een uitslag die staat als een huis. De tweede zege op rij is een bijzonder lekkere. We schuiven we op naar de buik van het klassement. Het is gerechtigheid na de onverdiende nederlaag tegen de Boca Seniors in de heenronde, in balbezit speelden we zelden beter en we scoorden ons honderdste doelpunt van de lopende competitie.
Ons eerste kwart was verpletterend. De bal ging goed rond, er was veel beweging en iedere tweede bal was van ons. Drie pareltjes van doelpunten drukten ons overwicht uit. Na de 0 – 4 vatte de tegenstander moed. Boca Seniors had zich kunnen ingraven om een afstraffing te vermijden maar het koos moedig voor de aanval en speelde zich in de loop van de wedstrijd een pak kansen bij elkaar.
Hun tegendoelpunt was verdiend maar stopte onze aanvalsdrang geenszins. 1 – 5 was het na het tweede kwart, 1 – 7 na het derde en de match eindigde met 2 – 9. De score had historisch hoog kunnen oplopen want M&M speelde na de 0 – 4 oranjer dan oranje: enkel vooruit denkend en honderd procent aanvallend. Dat leverde een record aantal kansen op voor de twee ploegen. Een rugbyscore was niet onmogelijk in een wedstrijd die heerlijk over en weer golfde.
Als we de scherpte kunnen bewaren gaan we ons dit seizoen nog geweldig amuseren.

Doelpunten: Karel (4), Pieter (3), Bene (1), Wannes (1).

Belangrijker dan de drie punten die 5 – 3 overwinning tegen De Hoeveoplevert, is de manier waarop we de wedstrijd wonnen. De controle was totaal, het is alleen jammer dat we niet meer gescoord hebben, maar laat ons dat maar beschouwen als een detail. Vanaf de eerste baltoets deden we de kleur van onze truitjes alle eer aan. M&M speelde zeer zelfbewust, honderd procent uitgaand van de eigen sterkte, tactisch zeer agressief en risicovol, geen seconde twijfelend aan de goede afloop. De Hoeve werd constant opgejaagd en kreeg nooit de kans een degelijke aanval op te zetten. In balbezit toonden we het nodige geduld en bleef het balverlies uiterst beperkt. Enkel in de eerste vijf minuten ging het mis. Het leverde ook twee tegendoelpunten op.

Het eerste na een clever uitgespeelde tegenaanval, het tweede na een door de scheidsrechter gegeven strafcorner. In het minivoetbal heeft een scheidsrechter geen herhalingen en vertragingsmachines en wie zijn wij om commentaar te geven?

De 0-2 achterstand veranderde niets aan onze overheersing op het veld. De doelkansen en strafcorners volgden elkaar op. Met een beetje meer scherpte voor het doel, was de scheve situatie sneller rechtgezet maar na twee goals van Pieter, één van Bart en één van Karel stond een logische 4 – 2 voorsprong op het veld. Omdat we toen de voorsprong niet uitdiepten, werd het plots nog spannend. Uit hun enige tegenaanval scoorde De Hoeve de aansluitingstreffer. Bart herstelde bijna meteen de veilige marge.

Dit was een overwinning van het collectief – alle zeven even goed en scherp – die we te danken hebben aan het getoonde lef, de tactische discipline en de concentratie. Het blijkt nu ook dat we op verschillende manieren kunnen spelen. Het wordt nu een plezant seizoen.